Sheila | Coffee Lover Pragmatist | Artist @ heart Social Science Major | Enjoys life

I am looking forward to a very meaningful teaching experience, not a manipulative teacher I could ever have to myself.

“Sheila Marie G. Cesario, a licensed teacher, future Juris Doctor. Wow. Amazing.”

http://www.youtube.com/attribution_link?a=KBddx2cAHK0&u=/watch?v=RbtPXFlZlHg&feature=share

I don’t know why I like listening to this song. Hmmm.

“The more they don’t know you, the more they speak about you.”
“I told you, I am not the typical “dream girl”.”
“Wanna play with me baby,
You’re drivin’ me so crazy.”
“My love for you is beyond physical. Okay. Yes. Thank you. Period.”
“If I like you, court me. But if I don’t, court my parents.”

I survived.

image

Courage means moving ahead despite of bumpy road.

Nakita ko lang to dati sa binili kong gift wrapper sa isang bookstore. Hindi ko naman akalain na magiging motto ko pala to sa paglipas ng panahon.

April 2, 2014. Nilipat na ang tassel mula sa kaliwa patungo sa kanang bahagi ng academic cap.

Wow. Graduate na ako. Selfish mang sabihin, pero para sa sarili ko talaga inaalay ang dalawang diplomang matatanggap ko sa araw na ito. Gayunpaman, gusto ko pa ring ibahagi ang bagay na hindi lang basta papel at pangalan. 

Mama, maraming salamat. Tinupad ko na ang isa sa mga pangarap mo. Kahit iyo na talaga ang dalawang diploma ko. Salamat sa lahat ng sakripisyo. Salamat sa paghihintay sakin kahit alasdiyes na ng gabi at hindi ka pa naghahapunan makasabay lang ako. Kasama kitang lumuha sa bawat paghihirap ko. Kasabay kitang tumawa sa mga corny kong jokes. Nandiyan lagi ang tenga mo para makinig sakin. Kahit na lagi tayong hindi magkasundo, yun ang pinakagusto ko. Kasi alam kong hindi ka titigil hanggat hindi ka nananalo. At dahil dun tumitibay ang komunikasyon natin bilang mag-ina.

Papa, hindi mo na kailangang tiisin ang lungkot sa probinsya dahil hindi mo kami kasama ni Mama. Salamat nga pala sa pagtitimpla mo sakin ng kapeng barako ha. Hindi ko talaga lubos maisip na tagapagtimpla kita ng kape, sa mahigit isang dekada. Sayo, ramdam ko na ako ay isang prinsesa, na alagang-alaga ng isang haring katulad mo. Papa, ipinagmamalaki kita. Sa pagsasaka nyo ako napagtapos ni Mama. Kaya hindi ako papayag na may manliit ng trabaho mo. Hindi ako papayag maliitin nila ang pagkatao mo dahil lang hindi mo natapos ang pag-aaral mo noong kabataan mo. Tumingin sila sa akin. Ako na napagtapos ng isang kagaya mo. Papa, lalaban tayo. Hindi ka na magtitiis sa sakit na bigay ng masasakit nilang salita. Ang nagpapakumbaba sa mga tulad nila ay tinatapakan nila. Hindi na ngayon, Pa. 

Tita at Tito, maraming salamat sa pinansyal na suporta. Ito na yun. Libre ko ang diploma. Maraming slamat sa words of encouragement at pangaral. Pangako, tutulong din ako kay Yumi at Simon.

Mga kaibigan, lalo na ang aking mga girlfriends, kayo talaga ang isa sa mga pundasyon ng isang Sheila. Ginawa nyong makulay ang mundo ko, sa loob man o sa labas ng pamantasan. Salamat sa mga alaala. Salamat sa mga makabuluhang kalokohan na kinapupulutan ng aral. Alam nyo namang reflective ako eh. Wag kayong mag-alala, suplada, masungit at mataray pa rin naman ako. Ano bang magbabago?

Sa mga naging propesor ko, maraming salamat sa karanasan. Salamat sa pagbabahagi nyo ng inyong kaalaman, at pagpaparanas sa akin kung paano matututo. Iyon ang isang bagay na ibinigay nyo sa akin na hindi matatawaran, at kahit kailan ay mananatili sa akin. Ang paghahangad sa pagkatuto.

Sa mga naging mag-aaral ko sa San Francisco High School, maging ang aking CT, mga guro, at mga kapwa ko Intern na nakilala ko at naging kaibigan, salamat. Pinakita nyo sa akin ang tunay na mundo ng pagtuturo.

Sa mga naging estudyante ko, pano na yan, graduate na tayo? Huwag nating isipin na last na to. Mag-aral kayo sa kolehiyo. Kung hindi man, maging kapakipakinabang sa trabaho. Alam ko naman na hindi lahat sa inyo ay tutungtong sa kolehiyo tulad ng nangyari sakin, pero wag nyong isipin na hanggang doon nalang kayo. Magsikap pa rin. Kapit lang, tiwala langs.

Ma’am Flores, Sir Angeles, Sir Ulalan, maraming salamat! Hindi mababasa sa anumang aklat ang itinuro nyo sa akin sa larangan ng pagtuturo. Pinaranas nyo sa akin ang pakiramdam bilang isang guro. 

Sa mga nagduda sa aking kakayahan, minaliit ang aking kakayahan, humamak ng aking pagkatao, hindi nagtiwala, tumapak sa pagkatao ng aking ama, nanlaglag sa ere, at sa inyong lahat na walang ginawa kundi ang mag-isip magsalita ng mga negatibong bagay tungkol sa akin at sa aking pamilya. Tingnan nyo ako ngayon. Kaya ko na kayong titigan sa mata, isa-isa. Nang walang halong panliliit at pagdududa sa sarili. Pero salamat na rin. Kung hindi siguro dahil sa inyo, hindi ko malalaman ako pala ay walang hangganan. At kaya kong lagpasan ang limitado para sakin. Pero hindi nyo na ako matatapakan pa, lalo ang aking ama. Hindi ako papayag. Kailangan nyo munang tumingin sa mata ko habang ginagawa nyo yon. Yun ay kung makakaya nyo pang tumingin sa aking mga mata.

Musa, maraming salamat. Pinagningas mo ang aking diwa.

Pag-ibig, salamat. Alam kong hindi ka na sa akin at ganon din ako sayo. Ganun talaga. Sana ay masaya ka sa piling nya. Salamat sa alaalang minsan ay ako ang bida sa mga tula at kwento mo. Hindi kita malilimutan. Alam kong magkikita tayong muli. At sa pagdating ng panahon na iyon, wala na ang sakit. Alam ko ang sakit na naibigay ko sayo noon, at iyon din ang nagbibigay ng bigat sa loob ko. Masakit talagang malaman na ang taong minamahal mo ay kailangan mong saktan para sa kanyang ikabubuti. Patawad, at maraming salamat.

Muli, sa lahat ng taong naging bahagi na aking buhay, sa loob man at sa labas ng pamantasan, maraming salamat! Hindi sapat ang diploma para sa inyo. Naging malaking tulong ang pagdating ninyo sa buhay ko para maging isang mas mabuti pang tao. 

Isang malakas na KAMPAY para sa Philippine Normal University Batch 2014 lalo na sa IV-21 BSE Social Science! Mabuhay tayong lahat!

“I badly want to say, “I miss you,” but I see that you don’t feel the same way. *deep sigh”
©